همه می دانیم که محمد رسول الله که درود خداوند و فرشتگان بر او و خاندان پاک و پیروانش باد - با طرح شعار توحید و نفی خدایان و قبله های دروغین متعدد که انسانها را در زندگی زمینی به خود می خوانند و آرام آرام آنها را به ورطه ی نیستی و نابودی می کشانند، به فرمان خداوند هستی بپاخواست و با فراخواندن انسانها در زیر پرچم یکتایی و وحدانیت حق، سیاه و سفید، ایرانی و عرب، اروپایی و آفریقایی و همه و همه را برادر خواند و به آنها آموخت تا با اتحاد و تعاون در نیکوکاری و تقوا بکوشند.

پرچم پیامبر (ص) پس از اندکی توقف بر دستان خدایی مولا علی (ع) قرار گرفت و این بار کوشید تا آنچه را که سالهای تلاش حبیب و دوست خداوند به بار آورده بود حفظ کند و از کژراهه ای که سست عنصران و دورویان شروع کرده بودند در امان نگه دارد؛ اما افسوس و صدافسوس که دوباره خدایان متعدد در چهره ی قدرت، ثروت، خودبرتربینی، و به حقارت و پستی کشاندن حتی هم کیشان در دایره ی اسلام شروع شد و تلاش امام حسن (ع) بر فتح دلهای مؤمنین به دست خدایان دروغین بی ثمر ماند و موحدین حقیقی در اقلیت ماندند و آخرین پرچم حق که بر دستان حق نمای خون خداوند، حسین (ع) برافراشته شد و با خون یاران باوفا و سعادتمندش در کربلا درآمیخت و بر زمین افتاد. بهتر است بدانیم شعار پرچم کربلای حسینی که بر دستان حق بوس ابوالفضل (ع) حمل می شد این بود: «نصر من الله و فتح قریب و بشر الصابرین». این شعار پیامی بود به یاران کربلا و همه عاشورایی های ادوار تاریخ؛ که منتظران حقیقی منجی موعود و مهدی منتظر بدانید که یاری خداوند و پیروزی نهایی نزدیک (و البته حتمی) است و این بشارت و مژده ای است از جانب پروردگار بر بندگان صبور در مذلت.

امروزه وضعیت مردم، خاصه شیعیان، متناسب با آمادگی آنان برای ظهور حضرت ولی عصر (عج) به سه سطح قابل تعریف است:

اکثریت قابل توجهی از مردم همه انرژی و توانشان را در حوزه کار و پرداختن به خانواده معطوف کرده و بسیار ضعیف و سطحی در حوزه شناسایی عصر و زمانه و اعتقادات دینی و مذهبی خود وارد شده اند و در خصوص مهدویت تنها به باور در وجود و حیات امام زمان (عج) خلاصه شده و معتقدند روزی ظهور خواهند کرد. چند جانبه نگری در میانشان جاری نیست و به این چرخه غافلانه از زندگی خو کرده و از حوادث اطراف و تاثیراتش بر زندگی ای که تعریف کرده اند غافلند.

دسته ای دیگر که ضمن پرداختن به حوزه کار و خانواده، بخش قابل توجهی از توانشان را صرف اعتقادات دینی کرده و سعی در رعایت نکات دینی و اعتقادی شان دارند. اما شناسایی عمیقی از عصر خود ندارند و در موضوع ظهور در این سطح قرار دارند که اگر حضرت ظهور کنند به استقبالش خواهند رفت. هرچند معتقد به رعایت دقیق احکام و فرائض دینی اند ولی در مقوله انتظار می لنگند و به هوش نیستند و درک از ظهور ناگهانی امام زمان (عج) برایشان آنقدر جدی نشده که آنان را به تبلیغ برای ظهور و دقیق شدن در اخبار ظهور وارد شده از معصوم (ع) بکشاند.

دو دسته ی عنوان شده در واقع، هنوز فرج خودشان را در فرج امام زمان (عج) نمی بینند.

دسته سوم عده قلیلی هستند که قدرت توازن در حوزه های مختلف کار و خانواده، شناسایی صحیح عصر و پرداختن درست به اعتقادات را داشته و مبلغین مهدوی در عصر حاضرند. منتظران عاشق، آماده و مخلص، دقیق در اخبار ظهور و مراقب اوضاع زمانه و فعال در عرصه مهدویت و آماده پیوستن در لحظه ظهور .